Er beweegt wat op kruispunten waar veel mensen rechtstreeks mee te maken krijgen: school en spijbelen, leren op de werkvloer, ondersteuning voor wie een advocaat nodig heeft, en veiligheid in en rond schoolgebouwen. De rode draad is duidelijk: sneller ingrijpen waar het fout loopt, eerlijkere en transparantere regels waar mensen van afhankelijk zijn, en meer houvast voor scholen, leerlingen, cursisten en rechtzoekenden.

Schoolverzuim sneller in beeld, met vaste drempels en echte opvolging

Schoolverzuim wordt strakker opgevolgd met duidelijkere “alarmdrempels”. In het secundair onderwijs is er voortaan sneller sprake van een problematische situatie: zodra een leerling in één maand vier volledige lesperiodes ongewettigd afwezig is (geteld vanaf de eerste afwezigheidsperiode), komt dat expliciet als drempel in beeld. Dat maakt de aanpak minder afhankelijk van interpretatie en meer gebaseerd op een herkenbaar signaal.

Ook de administratie wordt consequenter en fijner: aanwezigheden worden twee keer per lesdag geregistreerd (per halve dag). Daardoor verdwijnt het grijze gebied van “ongeveer aanwezig” en wordt sneller duidelijk wanneer een patroon ontstaat. Dat helpt scholen om niet pas in te grijpen wanneer de achterstand al groot is, maar wanneer het nog bij te sturen valt.

Belangrijk is vooral dat het niet bij registratie blijft: wanneer een leerling voldoet aan de voorwaarden om “pijler 1, 2 of 3” te activeren, moeten de diensten van de overheid ervoor zorgen dat er ook werkelijk actie komt. Ze mogen daarvoor contact opnemen met de school of het PMS-centrum om te weten welke actie loopt, met respect voor het beroepsgeheim. In de praktijk betekent dit: minder kans dat een dossier blijft hangen, en meer druk op effectieve begeleiding—ook wanneer de leerling intussen ouder is en het verhaal vaak complexer wordt.

Minimumvergoeding in het leertraject naar bedrijfsleider: vaste percentages en automatische indexering

Wie leert op de werkvloer in een traject richting bedrijfsleider, krijgt voortaan meer duidelijkheid over het minimum dat daartegenover moet staan. De vergoeding wordt uitdrukkelijk als “bezoldiging” behandeld en is verschuldigd voor het werk in het bedrijf én voor lessen, toetsen en examens die bij het traject horen. Dat doorbreekt het oude gevoel dat je “alleen echt telt” op de dagen dat je meedraait op de werkvloer.

Het minimum wordt vastgelegd als een percentage van het gegarandeerde gemiddelde minimum maandinkomen (GGMMI) en volgt automatisch de indexering. Concreet zijn er drie barema’s: 32% (barema 1), 46,46% (barema 2) en 54,91% (barema 3). Dat maakt het systeem transparant: iedereen kan op voorhand inschatten wat minstens voorzien moet worden, en de bedragen stijgen mee met de levensduurte.

De opbouw is ook logisch gekoppeld aan het traject. Wie start in de opleiding tot bedrijfsleider begint in barema 1. Wie al een erkend kwalificatiebewijs heeft dat aansluit bij het beroep, kan vanaf de start naar barema 2. En wie kan aantonen dat het competentieniveau al stevig hoger ligt, kan starten in barema 3. Daarna kan je doorgroeien naar een volgend barema na het slagen voor een modulair blok, op basis van de verworven competenties. Zo wordt vooruitgang tastbaar: betere vaardigheden vertalen zich naar een hogere minimumvergoeding.

Voor bedrijven is de boodschap even helder: als een sector (via de paritaire commissie) hogere bedragen vastlegt, moeten die hogere bedragen worden toegepast. Dit legt een stevige bodem én laat ruimte voor sectoren die al verder staan in hun vergoedingsbeleid.

Gratis of goedkope advocaat: subsidies voor tweedelijnsbijstand opnieuw verdeeld en concreet toegewezen

Het systeem van gratis of goedkope juridische hulp (tweedelijnsbijstand) draait niet alleen op goede wil: er is ook een financiële motor nodig om bureaus voor juridische bijstand en advocatenvergoedingen te laten werken. In de nieuwe regeling wordt de jaarlijkse subsidie opnieuw concreet toegewezen aan de twee grote koepels die het verdelen over de balies.

Er is een globaal budget voorzien voor deze subsidie binnen de begroting, en een deel daarvan wordt nu effectief toegekend aan de betrokken overheden zodat zij het kunnen verdelen. In deze toewijzing gaat het om 12.464.753,22 euro. Dat bedrag wordt opgesplitst tussen de Ordre des barreaux francophones et germanophone (6.143.790,10 euro) en de Orde van Vlaamse Balies (6.320.963,12 euro). Vervolgens wordt het binnen de Franstalige en Duitstalige orde verder verdeeld over de verschillende balies.

Wat betekent dit in het dagelijkse leven? Minder “onzichtbaar” dan het klinkt: zulke beslissingen bepalen mee hoeveel ademruimte bureaus hebben om dossiers aan te nemen, wachttijden te beheersen, en de dienstverlening op peil te houden. Het gaat dus over toegankelijkheid van justitie in praktijk—zeker voor mensen die zonder dit systeem hun recht moeilijk kunnen halen.

Overgangsmaatregel voor leerkrachten: scholen kunnen extra lesuren vragen om jobs niet te laten terugvallen

Wanneer de werkbelasting van bepaalde leerkrachten stijgt, kan dat onverwacht een bijwerking hebben: door de gewone verdeling van lesuren kan een tijdelijk personeelslid met voorrang (prioritair tijdelijk) net uren verliezen, terwijl die persoon net al ingebed is in het team en vaak moeilijk te vervangen is.

Daarom komt er een overgangsmaatregel: als de toegekende leraarperioden het niet mogelijk maken om zo’n prioritair tijdelijk personeelslid een werkbelasting te geven die overeenkomt met het percentage dat die persoon had op 3 juli 2026, dan moet de inrichtende macht bij de administratie aanvullende perioden aanvragen. Doel: het personeelslid zijn of haar jobpercentage laten behouden, gelijkwaardig aan de opdrachten van 3 juli 2026.

Die extra perioden zijn bovendien strak afgebakend: ze mogen alleen gebruikt worden tussen 24 augustus 2026 en 31 december 2026 en zijn uitsluitend bedoeld om deze prioritaire tijdelijke personeelsleden tijdelijk in dienst te houden. In ruil is ook duidelijk omschreven wat iemand met die uren kan doen: van vervangingen en leerlingbegeleiding tot ondersteuning bij differentiatie, digitale werkwijzen, schoolklimaat en stages. Zo wordt het geen “papieren oplossing”, maar een manier om scholen én leerlingen door een drukke overgangsfase te helpen zonder dat ervaring van vandaag morgen verdwijnt.

Ongeoorloofd betreden of bezetten van schoolgebouwen: koppeling aan nieuwe strafartikels

De regels rond schoolgebouwen worden afgestemd op het nieuwe Strafwetboek. Concreet: wie, buiten de wettelijk voorziene gevallen en zonder toestemming van de schooldirecteur (of diens afgevaardigde), een schoolgebouw betreedt, het in bezit neemt of er blijft, wordt expliciet gekoppeld aan strafbaarheid op basis van de nieuwe strafartikels.

Dit is geen detailwijziging, maar een signaal dat schoolgebouwen niet alleen leerplekken zijn, maar ook beschermde omgevingen waar rust en veiligheid essentieel zijn. Door de koppeling aan de nieuwe strafartikels is de basis voor optreden duidelijker en uniformer. In de praktijk geeft dit scholen meer houvast bij incidenten zoals ongewenste bezettingen of het hardnekkig blijven rondhangen in gebouwen zonder toestemming—situaties die een schooldag snel kunnen doen kantelen van “gewoon druk” naar “onveilig”.

Tegelijk blijft de kern eenvoudig: toestemming en duidelijke grenzen staan centraal. Wat vroeger soms aanvoelde als een grijze zone (“mag dit nu wel, is dit strafbaar, welke regels gelden precies?”), krijgt een heldere plaats in het vernieuwde strafrechtelijke kader.

Deze analyse is automatisch gegenereerd op basis van het meest recente Belgisch Staatsblad. De geselecteerde onderwerpen zijn gekozen op basis van hun verwachte impact op het dagelijks leven van Belgische burgers.

Belangrijk: Dit artikel bevat een samenvatting en interpretatie. Raadpleeg altijd de officiele teksten in het Belgisch Staatsblad voor de volledige en bindende informatie.

Gegenereerd op: 10/08/2026 om 13:24